this happened.
this happened.
Sapat na sakin na makita siyang masaya. Kahit sa piling pa yan ng iba, ayos lang. Wag ko lang siyang nakikitang malungkot at nakakaramdam ng pag-iisa. Minsan kasi mas pipiliin nating masaktan kapag nakikita siyang may kasamang iba, kesa naman makita natin siyang nalulungkot dahil wala siyang makasama. At dahil mahal ko siya, magpaparaya ako. Yun ang papel ko sa buhay niya.
Hindi masamang magmahal. Ang nakakasama lang dun eh yung sa sobrang pagmamahal mo sa isang tao, you tend to lose control to yourself. Yung hindi mo namamalayan nagiging tanga ka na pala sa kanya. Yung kahit sobrang sakit na nang ginagawa niya sayo eh hindi mo na namamalayan kasi manhid ka na pala. Nakakatawa yung mga pagkakataong akala mo inlove na inlove siya sayo, eh yun pala tinitiis nalang din niya na pakisamahan ka kasi alam niyang hindi mo kakayanin na mawala siya sayo. Ang ending, one-sided-love.
Hindi mo naman kasalanan yun kung nagmahal ka eh. Ang tanging kasalanan mo lang eh yung hinyaan mo yung sarili mong magpatihulog ng napakalalim. Na sa sobrang dilim sa kinabagsakan mo, hindi mo na makita yung sarili mo. Yung tipong nangangapa ka nalang. Yung sumusubok ka nang magtake ng risks kahit alam mong napakaliit ng chance na makuha mo yung quality of love na gusto mong makuha. Kapag hindi mo naramdaman yun, ang ending, masasaktan ka lang. Ang unfair nga lang kasi kung sino pa yung mga taong nagmamahal ng tunay, kung sino pa yung sincere, kung sino pa yung totoo, eh sila pa yung madalas nasasaktan. Bakit? Siguro kasi nakalimutan nilang mahalin yung sarili nila. Nakalimutan nilang magtira ng kahit gatiting na pagmamahal para sa sarili nila. Yung ang mali sa isang taong nagmamahal, yung lahat ibinibigay sa taong mahal nila. Hindi naman sa nanghihingi ka ng kapalit, pero, dapat kasi give and take sa isang relasyon. Ang sakin lang, konting preno pag nagmamahal. Hindi kailangang sobra. Kasi minsan pag sumobra, nakaksakit na, nakakaumay pa.
Already reblogged this today but really it’s one of my favorite gifs. I’ve stared at this for the longest time waiting for it to go off and through my skull.
scary shit bro.
Ay
holy shit
right when you see their finger move close your eyes
I like this
Guys I didn’t even close my eyes
scrolling through my dash oh hey a gun faced toward me
Wish it would go off. Please…
The only known video footage of Anne Frank
I can’t think of any reason why someone would not reblog this.
If this isn’t interesting/sad to you, then I don’t know what you like in life.
Sa pag-ibig, hindi kailangang nagmamadali. Hindi naman kasi yan pakikipag-unahan sa pagsakay sa isang punuang jeep para lang makahanap ka ng magandang pwesto. Ang importante dito ay ang makasakay ka, at makarating kang ligtas sa pupuntahan mo. Minsan dumadating din talaga yung maiisip mo kung babalik pa ba siya, kung may pag-asa pa ba ulit kayo, o kung naiisip ka man lang ba niya kahit sa ilang saglit lang. Syempre oo, pero ang kailangan mo lang ay ang pagkatiwalaan siya. Hindi naman kasi lahat ng nagpapaalam eh aalis nang walang balikan, yung iba kailangan lang talaga umalis para gawing buo ang loob nila nang sa ganun, may maibibigay silang pag-ibig na kahit kailan ay hindi matutumbasan ng ibang tao. Kung mahalaga ka talaga sa kanya, babalikan ka niya at kung ano man ang meron sa inyong dalawa. Diyan masusukat ang tiwala mo sa kanya. Kung makakapaghintay ka, gawin mo hangga’t maari. Kung sa tingin mo wala nang pag-asa, maghintay ka pa rin. Hindi tamang sabihin na parang naghihintay ka sa wala, kasi kung mahal mo talag siya at lubos ang tiwala mong babalik siya, gagawin mo ang lahat para makapaghintay ka. Alam kong madaling sabihin pero mahirap gawin itong pinagsasabi ko. Pero with love, nothing’s impossible. Lalo na kung loyal at trustworthy ka. Pero kung talaga inip na inip ka na, bahala ka sa buhay mo. Wag na wag ka lang iiyak o malulungkot dahil sa makikita mo siyang masaya sa piling ng iba dahil sa kadahilanang wala na pala siyang taong babalikan. Tiwala lang, babalik siya.